กฎแห่งกรรม
(ท้าวความ อดีต)
ในเวลาหนึ่ง โรงเรียนปิดหลายวันเทอมสุดท้ายแล้ว
ครูใหญ่โรงเรียนประชาบาลเขามาขอแรงอาตมาไปยิงปืน
ไปยิงนก เราก็ไม่รู้บุญบาปมันมีจริงอย่างไร สนุกดีก็เอาปืน
ลูกซองดาวกระจาย 5 นัด บอกกับโยมแม่ว่าจะไปติววิชา
ตอนโรงเรียนปิด อยู่สัก 7 วัน จะกลับมาขอสตางค์สัก 100
แม่ก็ให้ตังค์ไป เราจะเอาปืนไปได้ยังไง ก็เอาที่นอนไปด้วย
เอาเสื่อออกมาเอาปืนไว้ข้างใน เช้ากินข้าวแล้วก็ออก
ตามทุ่ง ตามหนองยิงนกเป็ด นกกระสา พอยิงได้จับ
หักคอใส่ตะข้อง พอนกมันจิก กิจก็ถลกหนังเลยทรมาน
เหลือเกิน เราไม่ทราบว่ามันจะมีบาปกรรมแต่ประการใด
ล่วงมาอีกวันหนึ่งก็ไปยิงนกกระสาถูกปีกมันหักแล้ว
มันบินไม่ได้เราก็ขับมัน เหนื่อยมากแล้วก็จับได้ ทำไง
หักขาเลย นกก็ดิ้นร้องไห้ตาย สรุปให้ฟังที่อาตมาทำ
บาปกรรม
เวลาผ่านไปที่จะถึงวาระแห่งความตายก็มีนิมิตบอกอาตมาให้ทราบว่า
พระเดชพระคุณท่านวันที่ 14 ตุลาคม 2521 เที่ยงสี่สิบห้าต้อง
จากวัด ตายไปใช้หนี้นกที่หักคอ วันที่ 16 ตุลาคม ออกพรรษา
อาตมาก็มานึกดูว่าเราต้องลงเขา ก็ประชุมสงฆ์มอบอัฐบริขาร
เสียสละปลงบริขารให้หมดมอบให้องค์อื่น
เงินวัดมีเท่าไหร่มอบให้มัคทายก แล้วก็องค์ไหนจะเป็น
สมภารต่อไปก็มอบ อาตมาก็บอกให้พวกโยมผู้หญิง
มานั่งกัมมัฎฐานคนละเดือน พอโยมหญิงกลับแล้ว
เอาโยมผู้ชายมานั่งแทน ต่อไปก็จะไม่มีคนสอนจะ
ขอลาแน่นอน วันที่ 14 ตุลาคม
อาตมาก็ลาเขาหมดแล้วก็ขึ้นรถเที่ยงกว่าแล้ว จะตก
เที่ยงสามสิบ เปลี่ยนจีวรใหม่หมด เตรียมหนังสือขึ้นรถ
คิดว่าไม่ได้กลับแล้วมีนาวาตรี วาด เกษแก้ว ใส่เสื้อขาว
กางเกงขาวก็อาศัยรถไปด้วย ก็คงจะตายพร้อมกันอาตมา
ออกจากวัดเลี้ยวขวาเข้าลพบุรีถึงหลังตลาดปากบาง
ตอนนั้นพอถึงปั๊มน้ำมันรถเขาก็เปิดไฟเลี้ยวขวา รถตาม
หลังมา 3 คัน แซงซ้ายรถทัวร์ทันจิตออกจากปั๊มน้ำมัน
วิ่งเข้าชนทันที เที่ยงสี่สิบห้าพอดี นาวาตรี วาด เกษแก้ว
ลอยขึ้นหลังรถทั่วร์ไปเลย พวกตลาดนึกว่าหนังสือพิมพ์
ลอยไปก็เนื่องจากแกใส่เสื้อขาวกางเกงขาว นี่หลังหัก
อาตมาไหล่ชนเหล็กหักไปเลย แล้วกระจกครูด
เอาหนังหัวไปอยู่ตรงท้ายทอยหมด หัวขาวเลย คอพับไป
ที่หน้าอด หมุนได้เลยเลือดเต็มจมูก กระจกมันบาด
อาตมาก็บินออกไปแบบนก ออกห่างรถไปประมาณ 20 วา
แต่เชะบุญว่ามือดีอยู่มือหนึ่งจับขึ้นมา อาตมาก็ลอง
คลำว่าเราคอหักไปหรือนี่ตาไม่สัมผัส หูไม่สัมผัส
ตายหมดแล้วทั้งตัว แต่มือดีสติดีแต่กลับไปหายใจได้
ที่ท้อง พองหนอ ยุบหนอ ใช้ได้นะ ใครอยากจะรู้ว่าสะดือ
หายใจได้ลองไปคอหักดูนะ คนขับก็สลบ อาตมายังพูดได้
เพราะสติดีอยู่ที่ลิ้นปี่จำไว้ แล้วหายใจทางสะดือได้
ทำไมหายใจได้ นึกถึงในท้องได้ที่เราอยู่ในท้องแม่
กินอาหารทางสะดือแน่นอน หายใจได้ พองหนอ ยุบหนอ
ตลอดเวลาเลยได้ตำราเพิ่มขึ้น แต่ต้องทำได้ก่อนนะ
ต้องมาฝึกกันให้รู้สติ ตื่นมีสติ หลับมีสติ รู้แน่อาตมา
ก็พูดว่าโยมช่วยอุ้มหน่อย ไอ้พวกที่ไปมุงดูกันก็ไม่ยอมอุ้ม
หัวเละแต่ยังพูดได้ ที่เข้าใจว่าหัวเละเพราะหนังไม่มี
จนตำรวจทางหลวงมาบอกว่าไม่ตาย ถ้าตำรวจไม่มาเรา
ก็คงจะจมอยุ่ตรงนั้น....
ยังไม่จบนะจ๊ะ (งานนี้ขี้เกลียดอ่านอะดิ)
อันนี้ไปเอามาจากหนังสือพระอะ พี่ที่ทำงานให้มา
เป็นเรื่องของหลวงพ่อจรัส ฐิตธมฺโม
เจ้าอาวาสวัดอัมพวัน
ว่าง ๆ อ่านแล้วก็หนุกดีเหมือนกันนะ
แต่ออกแนวหน้ากลัวอะ
กลัวกรรมตามตัวเองทัน
และก็มาถึงเวลาของ ลูกชาย ของสุดที่รักกันบ้างจ้า
พ่อคนนี้มาอย่างหล่อเลยอะ
อันนี้ น่ารักกกกก ชอบบบบบ ๆๆๆๆ
วิ๊ง ๆๆๆ (ทำไปด้ายย)
จองฮุน ไปนั่งแมนอะไรข้างล้างอ้า
ทีอย่างงี้มา แอ๊บแบ๊ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รูปนี้ เป็นภาพประทับใจ วันวาน ของใครบางคน
จบ
คิดถึงเพื่อน ๆ ทุก ๆ คนนนนน
ในเวลาหนึ่ง โรงเรียนปิดหลายวันเทอมสุดท้ายแล้ว
ครูใหญ่โรงเรียนประชาบาลเขามาขอแรงอาตมาไปยิงปืน
ไปยิงนก เราก็ไม่รู้บุญบาปมันมีจริงอย่างไร สนุกดีก็เอาปืน
ลูกซองดาวกระจาย 5 นัด บอกกับโยมแม่ว่าจะไปติววิชา
ตอนโรงเรียนปิด อยู่สัก 7 วัน จะกลับมาขอสตางค์สัก 100
แม่ก็ให้ตังค์ไป เราจะเอาปืนไปได้ยังไง ก็เอาที่นอนไปด้วย
เอาเสื่อออกมาเอาปืนไว้ข้างใน เช้ากินข้าวแล้วก็ออก
ตามทุ่ง ตามหนองยิงนกเป็ด นกกระสา พอยิงได้จับ
หักคอใส่ตะข้อง พอนกมันจิก กิจก็ถลกหนังเลยทรมาน
เหลือเกิน เราไม่ทราบว่ามันจะมีบาปกรรมแต่ประการใด
ล่วงมาอีกวันหนึ่งก็ไปยิงนกกระสาถูกปีกมันหักแล้ว
มันบินไม่ได้เราก็ขับมัน เหนื่อยมากแล้วก็จับได้ ทำไง
หักขาเลย นกก็ดิ้นร้องไห้ตาย สรุปให้ฟังที่อาตมาทำ
บาปกรรม
เวลาผ่านไปที่จะถึงวาระแห่งความตายก็มีนิมิตบอกอาตมาให้ทราบว่า
พระเดชพระคุณท่านวันที่ 14 ตุลาคม 2521 เที่ยงสี่สิบห้าต้อง
จากวัด ตายไปใช้หนี้นกที่หักคอ วันที่ 16 ตุลาคม ออกพรรษา
อาตมาก็มานึกดูว่าเราต้องลงเขา ก็ประชุมสงฆ์มอบอัฐบริขาร
เสียสละปลงบริขารให้หมดมอบให้องค์อื่น
เงินวัดมีเท่าไหร่มอบให้มัคทายก แล้วก็องค์ไหนจะเป็น
สมภารต่อไปก็มอบ อาตมาก็บอกให้พวกโยมผู้หญิง
มานั่งกัมมัฎฐานคนละเดือน พอโยมหญิงกลับแล้ว
เอาโยมผู้ชายมานั่งแทน ต่อไปก็จะไม่มีคนสอนจะ
ขอลาแน่นอน วันที่ 14 ตุลาคม
อาตมาก็ลาเขาหมดแล้วก็ขึ้นรถเที่ยงกว่าแล้ว จะตก
เที่ยงสามสิบ เปลี่ยนจีวรใหม่หมด เตรียมหนังสือขึ้นรถ
คิดว่าไม่ได้กลับแล้วมีนาวาตรี วาด เกษแก้ว ใส่เสื้อขาว
กางเกงขาวก็อาศัยรถไปด้วย ก็คงจะตายพร้อมกันอาตมา
ออกจากวัดเลี้ยวขวาเข้าลพบุรีถึงหลังตลาดปากบาง
ตอนนั้นพอถึงปั๊มน้ำมันรถเขาก็เปิดไฟเลี้ยวขวา รถตาม
หลังมา 3 คัน แซงซ้ายรถทัวร์ทันจิตออกจากปั๊มน้ำมัน
วิ่งเข้าชนทันที เที่ยงสี่สิบห้าพอดี นาวาตรี วาด เกษแก้ว
ลอยขึ้นหลังรถทั่วร์ไปเลย พวกตลาดนึกว่าหนังสือพิมพ์
ลอยไปก็เนื่องจากแกใส่เสื้อขาวกางเกงขาว นี่หลังหัก
อาตมาไหล่ชนเหล็กหักไปเลย แล้วกระจกครูด
เอาหนังหัวไปอยู่ตรงท้ายทอยหมด หัวขาวเลย คอพับไป
ที่หน้าอด หมุนได้เลยเลือดเต็มจมูก กระจกมันบาด
อาตมาก็บินออกไปแบบนก ออกห่างรถไปประมาณ 20 วา
แต่เชะบุญว่ามือดีอยู่มือหนึ่งจับขึ้นมา อาตมาก็ลอง
คลำว่าเราคอหักไปหรือนี่ตาไม่สัมผัส หูไม่สัมผัส
ตายหมดแล้วทั้งตัว แต่มือดีสติดีแต่กลับไปหายใจได้
ที่ท้อง พองหนอ ยุบหนอ ใช้ได้นะ ใครอยากจะรู้ว่าสะดือ
หายใจได้ลองไปคอหักดูนะ คนขับก็สลบ อาตมายังพูดได้
เพราะสติดีอยู่ที่ลิ้นปี่จำไว้ แล้วหายใจทางสะดือได้
ทำไมหายใจได้ นึกถึงในท้องได้ที่เราอยู่ในท้องแม่
กินอาหารทางสะดือแน่นอน หายใจได้ พองหนอ ยุบหนอ
ตลอดเวลาเลยได้ตำราเพิ่มขึ้น แต่ต้องทำได้ก่อนนะ
ต้องมาฝึกกันให้รู้สติ ตื่นมีสติ หลับมีสติ รู้แน่อาตมา
ก็พูดว่าโยมช่วยอุ้มหน่อย ไอ้พวกที่ไปมุงดูกันก็ไม่ยอมอุ้ม
หัวเละแต่ยังพูดได้ ที่เข้าใจว่าหัวเละเพราะหนังไม่มี
จนตำรวจทางหลวงมาบอกว่าไม่ตาย ถ้าตำรวจไม่มาเรา
ก็คงจะจมอยุ่ตรงนั้น....
ยังไม่จบนะจ๊ะ (งานนี้ขี้เกลียดอ่านอะดิ)
อันนี้ไปเอามาจากหนังสือพระอะ พี่ที่ทำงานให้มา
เป็นเรื่องของหลวงพ่อจรัส ฐิตธมฺโม
เจ้าอาวาสวัดอัมพวัน
ว่าง ๆ อ่านแล้วก็หนุกดีเหมือนกันนะ
แต่ออกแนวหน้ากลัวอะ
กลัวกรรมตามตัวเองทัน
และก็มาถึงเวลาของ ลูกชาย ของสุดที่รักกันบ้างจ้า
พ่อคนนี้มาอย่างหล่อเลยอะ
อันนี้ น่ารักกกกก ชอบบบบบ ๆๆๆๆ
วิ๊ง ๆๆๆ (ทำไปด้ายย)
จองฮุน ไปนั่งแมนอะไรข้างล้างอ้า
ทีอย่างงี้มา แอ๊บแบ๊ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รูปนี้ เป็นภาพประทับใจ วันวาน ของใครบางคน
จบ
คิดถึงเพื่อน ๆ ทุก ๆ คนนนนน
ขี้เกียจอ่านอ่ะ
รูปที่สี่แต่งคสเพย์กันเหรอนารัก ๆ
ชอบ ๆ
เค้าคือคัยนั่น
เค้าไม่รู้จักอ่า